ZZP’ers zijn er in 3 soorten. Soort 1 kiest bewust voor het ondernemerschap en maakt van zichzelf een ‘personal brand’. Soort 2 is een goed vakmens en maakt zijn capaciteiten te gelde, en neemt een aantal werknemersrisico’s voor eigen rekening. Soort 3 is het tegen wil en dank, kan geen baan vinden of kan alleen op deze manier ingehuurd worden.
Frank Kalshoven maakte in de Volkskrant van 24 december melding van het aantal ZZP’ers dat werkloos thuis zit en in geen enkele statistiek voorkomt. Daardoor zijn de werkloosheidscijfers (kunstmatig) laag. ZZP’ers zonder werk zitten thuis hun vermogen op te eten voordat ze naar de Sociale Dienst gaan (als ze daar al terecht kunnen, want velen hebben een eigen huis).
Kalshoven windt zich op dat de overheid schouderophalend reageert. Enerzijds omdat deze groep electoraal natuurlijk geen vuist maakt (i.t.t. de vakbondsachterban). Anderzijds omdat de regering het ‘eigen schuld dikke bult’ principe vindt. Moet je maar niet voor jezelf beginnen.
Zijn voorstel: laat de 1225 urennorm los voor die zzp’ers die ook in 2008 al zelfstandigenaftrek hadden. Als een soort fiscale maatregel dus, want: minder facturabele uren = geen aftrek.
Kalshoven maakt hierbij een vergissing. De 1225 uur betreft namelijk niet alleen gefactureerde uren, maar ook uren die je besteedt aan sales, marketing enzovoorts. Ondernemen dus. Zo onderscheidt het koren zich van het kaf, en staan de échte ondernemers onder de zzp’ers op. Gewoon houden dus, die urennorm.